Eski Datça

Adından da anlaşılacağı gibi Eski Datça, kıyıdaki bugünkü merkez büyümeden önce yarımadadaki yerleşik hayatın sürdüğü yerlerden biriydi. Limandan yaklaşık 3 km içeride kalan köy, kalın duvarlı taş evleri ve dar sokaklarıyla eski dokusunu büyük ölçüde koruyor. Bir dönem boşalmaya yüz tutan evlerin çoğu son on yıllarda onarıldı ve köy yeniden canlandı. Aracınızı girişte bırakıp yürümeye başladığınızda kasabanın yalnızca birkaç kilometre ötede olduğunu unutmak kolaydır.

Sokakların zemini arnavut kaldırımıdır; taş duvarların üzerinden begonviller sarkar, kapı önleri saksı bitkileriyle doludur. Evlerin çoğu yerel taştan, bir ya da iki katlı, ahşap kapı ve pencereli yapılardır; birçoğunun avlusunda bir badem ya da incir ağacı bulunur. Onarılan evlerin bir kısmı küçük otellere, kahvelere ve el işi, takı ya da resim satan galerilere dönüştü; yine de köy, insanların yaşadığı bir mahalle olmayı sürdürüyor.

Şair ve çevirmen Can Yücel'in hayatının son yıllarını Datça'da geçirmesi, Eski Datça'nın adını edebiyatseverler arasında da duyurdu. Şairin anısı bugün de bu sokaklarla özdeşleşmiş durumda ve köyün sakin, biraz bohem havasının bir parçası sayılıyor. Kahve ve dükkânların bir kısmı yalnızca sezonda açıktır; kışın köy çok daha sessizdir. Bir kahvede oturup taş duvarların arasından geçenleri izlemek, Eski Datça'yı tanımanın en iyi yollarından biridir.

Eski Datça küçüktür; bir iki saatte rahatça dolaşılır, ama acele etmeden gezmeyi hak eder. Yaz akşamlarında sokaklar hareketlenir; daha sakin bir gezinti için ilkbahar ve sonbahar ya da sabah saatleri daha uygundur. Hemen kuzeydeki Reşadiye'nin sessiz sokaklarına yürüyerek uzanabilir, akşamüstü merkeze inip günü limanda tamamlayabilirsiniz. Karya Yolu'nun Datça etapları da Eski Datça'dan başlar. İşaretleri izleyerek patikada kısa bir yürüyüş yapmak, köyü çevreleyen zeytinlikleri ve yamaçları görmek için iyi bir fırsattır.